Değerli Flt okurları, “Kilitsiz hangi platformda” hakkındaki bu içeriğimizin sonuna ulaştınız. Umarız faydalı olmuştur!

Bir Arayışın İçinde Kaybolmak

Kayseri’nin kışları sert olur, bunu herkes bilir. Ama insanın içi de bazen şehirden daha sertleşiyor. Ben 25 yaşındayım ve uzun zamandır bir şeyleri tam yerine koyamıyorum. Günlüklerim var, dolu dolu. Her sayfası biraz yarım kalmış cümlelerle, biraz da içime sığmayan düşüncelerle dolu.

O gün de öyleydi. Soğuk bir akşamüstüydü. Evde tek başımaydım, radyoda kısık bir sesle eski bir şarkı çalıyordu. Telefon elimde, ekrana bakıyordum. Tek bir şey vardı aklımda: “Kilitsiz hangi platformda?”

Basit bir soru gibi duruyor değil mi? Ama benim için o gün basit değildi. İçimde bir yere takılmıştı sanki. Sanki bir şeyleri çözmem gerekiyordu ama neyi, nasıl, neden… bilmiyordum.

Arama Çubuğuna Sığmayan Merak

İnsan bazen bir şey aramaz aslında. Bir his arar. Ben de öyleydim o gün. Sadece bir dizi ya da film değildi mesele. “Kilitsiz hangi platformda?” diye yazarken, aslında başka bir şeyi bulmaya çalışıyordum.

Parmaklarım ekrana tekrar tekrar dokundu. Farklı sitelere girdim, forumlara baktım, yorumları okudum. Kimisi “şurada var” diyordu, kimisi “yok artık kaldırıldı” diyordu. Her cevap biraz daha kafamı karıştırdı.

İçimde garip bir hayal kırıklığı büyümeye başladı. Sanki bir şey var ama ulaşamıyorum. Sanki kapı açık ama içeride ne olduğunu göremiyorum.

Bir an durdum. Telefonu masaya bıraktım. Camdan dışarı baktım. Kayseri’nin gri gökyüzü yine üstüme çökmüştü. Ve ben o anda fark ettim: Belki de asıl aradığım şey platform değil, bir cevap hissiydi.

Otobüs Yolculuğunda Düşünceler

Ertesi gün işe gitmek için otobüse bindim. Kulaklıklarımda aynı şarkı dönüp duruyordu. Ama aklım hâlâ dündeydi.

Yan koltukta yaşlı bir adam vardı. Elinde gazete, sakin sakin okuyordu. Ben ise telefon ekranında yine aynı soruyu yazıyordum: “Kilitsiz hangi platformda?”

Bu kez daha dikkatli bakıyordum. Sanki bir ipucu kaçırmışım gibi. Ama yoktu. Net bir şey yoktu.

Otobüs ilerledikçe şehir değişiyordu ama içimdeki sıkışmışlık aynı kalıyordu. Camdan dışarı bakarken kendi kendime şunu düşündüm: İnsan bazen bir şeyi bulamayınca, onu daha çok ister mi? Ben istiyordum.

Ve bu istek beni yormaya başlamıştı. Bu yüzden içimde hem bir heyecan vardı hem de hafif bir tükenmişlik. Heyecan, çünkü bulacağımı sanıyordum. Tükenmişlik, çünkü bulamıyordum.

Bir Cümleyle Başlayan İç Ses

“Belki de yanlış yerden bakıyorum.”

Bu cümle zihnimin içinde ansızın belirdi. Sanki ben söylememişim de biri fısıldamış gibi.

Ama hemen ardından başka bir düşünce geldi:

“Ya doğru yer yoksa?”

İşte o an biraz ürperdim. Çünkü bazı soruların cevabı olmaz değil, bazı soruların cevabı dağınık olur. Ben de o dağınıklığın içinde kalmıştım.

Bir Kafenin Sessiz Köşesi

Sizin İçin Seçtik: Ki ile cümle başlar mı ?

Öğleden sonra bir kafeye girdim. Küçük, sıcak bir yerdi. Ahşap masalar, buğulu camlar… Kayseri’de böyle yerler insanın içini biraz yumuşatır.

Defterimi açtım. Günlük yazmayı seviyorum çünkü bazen konuşmak yerine yazmak daha kolay geliyor.

Şöyle yazdım:

“Bugün yine ‘Kilitsiz hangi platformda?’ diye aradım. Ama sanki sadece bir içerik değil, bir his arıyorum. Bulamadıkça içim sıkılıyor.”

Kalemi bıraktım. Uzun süre boş sayfaya baktım. Sonra devam ettim:

“Belki de hiçbir platformda değildir. Belki de ben yanlış bir şeyin peşindeyim.”

O an içimde tuhaf bir boşluk oldu. Ama bu boşluk kötü değildi. Aksine, biraz gerçekti.

Kafede insanlar konuşuyordu, kahkahalar vardı. Ama ben kendi iç sesime daha yakındım. Sanki herkes başka bir dünyadaydı, ben başka.

Telefonu tekrar elime aldım. Aynı arama. Aynı sonuçsuzluk.

Ve o anda ilk defa gerçekten sinirlendim. Kendime değil, duruma. Çünkü bazen insanın en çok öfkelendiği şey, ulaşamadığı şeydir.

Geceyle Gelen Kabulleniş

Gece eve döndüğümde yorgundum. Ama bu fiziksel bir yorgunluk değildi. Zihinsel bir ağırlıktı.

Işıkları açmadım. Sadece odanın loşluğu vardı. Yatağa uzandım. Telefon elimdeydi yine.

“Kilitsiz hangi platformda?”

Bu kez yazmadım. Sadece düşündüm.

Ve sonra garip bir şey oldu. İçimdeki o sürekli arayan ses biraz yavaşladı. Sanki ilk kez susuyordu.

Belki de cevap gerçekten önemli değildi. Belki de önemli olan arayıştı.

Ama bunu kabul etmek kolay olmadı. Çünkü ben hep bir şeyleri netleştirmeyi seven biriyim. Belirsizlik beni yoruyor.

Yine de o gece, belirsizliğin içinde biraz oturdum.

İçimdeki Düğüm

Gözlerimi kapattım. Kayseri’nin soğuk gecesi camlardan içeri sızıyordu sanki.

Düşündüm:

“Ben neden bu kadar takıldım buna?”

Cevap net değildi.

Belki de “Kilitsiz hangi platformda?” sorusu, aslında hayatımda kilitli kalan şeyleri temsil ediyordu. Ulaşamadıklarımı, yarım kalan konuşmaları, ertelenmiş duyguları…

İçimde bir düğüm vardı. Ve bu düğüm bir diziyle çözülmeyecek kadar derindi.

Ama insan yine de bir şeye tutunuyor. Ben de buna tutunmuştum.

Sabahın Sessizliği ve Değişen Bakış

Sabah uyandığımda her şey biraz daha farklıydı. Aynı oda, aynı şehir, aynı hayat… ama içimde küçük bir değişim vardı.

Telefonu elime aldım. Aramayı yazmadım bu kez. Sadece ekrana baktım.

“Kilitsiz hangi platformda?”

Ve gülümsedim. İlk kez.

Çünkü artık cevabı gerçekten o kadar da önemli hissetmiyordum. Belki Netflix’teydi, belki başka bir yerde, belki de hiçbir yerde değildi. Ama ben bir şey öğrenmiştim.

Her arayışın bir cevabı olmak zorunda değildi.

Bazı arayışlar sadece insanın kendisine ayna tutuyordu.

İçimde Kalan Sessiz Gerçek

Şunları da İnceleyin: Kilis hangi yöreye bağlıdır ?

Günlük defterimi açtım. Yeni bir sayfa.

Şunu yazdım:

“Bazen bir şeyi bulmak için değil, kendimizi görmek için ararız. Ben ‘Kilitsiz hangi platformda?’ diye sorarken aslında kendi içimde kilitli kalan şeyleri fark ettim.”

Kalemi bıraktım.

Dışarı baktım. Kayseri yine aynıydı ama ben biraz değişmiştim.

Hayal kırıklığım vardı, evet. Çünkü net bir cevap bulamamıştım. Ama bunun yanında tuhaf bir umut da vardı. Çünkü bazı soruların cevapsız kalması bile insanı büyütüyordu.

Ve belki de en önemlisi, artık her şeyin bir platformda bulunmadığını anlamıştım.